Humo: Boomtown

by Love Like Birds

Review: Love Like Birds op Boomtown 2012

festivalitis Donderdag 19 juli 2012 – 09u07, door (tr)

Mocht het podiumgedrag van Elke De Mey – op planken aan te spreken met Love Like Birds – niets meer dan een verlegenmeisjesact blijken te zijn, we zouden ons geen klein beetje bekocht voelen. Wij waren namelijk helemaal mee: de schuchterheid, de giechels, de stem zo breekbaar als een meisjeshart. Het was, om het in één woord samen te vatten, intiem. En dat mag u op verschillende manieren interpreteren.

Love Like Birds© Marjolein Hoornaert

De muziek van Love Like Birds zweeft op een magisch tapijt: de stem van De Mey. Die is zo breekbaar, zo onschuldig, dat ze de goorste dingen als poëzie zou kunnen laten klinken. Een stem die je, mocht je ze tegenkomen op straat, bij de hand zou nemen en op zoek zou gaan naar de mama. Want ze zingt voor jou alleen. Althans, dat wil ze je toch doen geloven.

Nu, wat de songs betreft: we waren niet bij elk nummer even enthousiast – singer-songwriters zijn er naar onze mening iets te veel en iets te middelmatig – maar we durfden gewoon niet te klagen: bang dat we ook maar één geluid zouden maken en de sfeer verpesten. En – u kent ons – wij zijn niét snel stil te krijgen. Wil wat zeggen, denken wij dan.

Hoogtepunt?

Een beetje vreemd om het een hoogtepunt  te noemen, maar wel memorabel: toen er plots een snerpende feedback door de speakers klonk. Hoe Elke met grote ogen – als een jong hert in koplampen – haar oren bedekte. Zo scháttig!

Dieptepunt?

Aan de persoon met de boteren vingers die achter ons verschillende keren faalde in de onmogelijke taak drankjetons vast te houden: mocht dit een normaal concert zijn, u zou hier niet eens vermeld worden. Maar op een optreden waar je nog niet eens durft adem te halen omdat je bang bent de breekbare sfeer te verzieken, is het gekletter van die jetons op een stenen vloer moordend.

Blikvanger?

Alles en niets: de sfeer. U durfde uw mond niet opendoen tijdens de nummers.

Quote?

Daarjuist was het hier nog leeg, nu is het helemaal vol – Elke De Mey kan maar moeilijk geloven dat al die mensen ook echt voor haar gekomen zijn. Zo scháttig!

Applausmeter

Advertisements