14.09.2011 Review: w/ Lightning Dust, Domzaal Vooruit, Gent

by Love Like Birds

Tot voor kort wisten wij niet af van het bestaan van dit collectief. Het feit dat er twee leden van Black Mountain – één van onze persoonlijke favorieten in het bijzonder en een beestig sterke psychedelische rockband zonder meer – in meespelen verklaart onze interesse in hun eerder kalme repertoire. Zangeres Amber Webber stal er andermaal de show terwijl Joshua Wells nu de toetsen beroerde in plaats van vellen te ranselen. Een interessante ervaring!
Over het voorprogramma Love Like Birds, oftewel Elke De Mey in haar uppie, kunnen we u niets meegeven omdat de jongedame van Vooruit ons beleefd doch kordaat de toegang tot de Domzaal weigerde: ons late intreden zou de intieme sfeer verstoren. Wellicht is dat een feit.
—————————————————————————————————————————————————–
Lieve mensen van de Vooruit,
Ik vind het heel lief dat jullie de artiest willen beschermen tegen ongewenste storingen. Maar ik heb echt liever dat mensen kunnen komen kijken naar de bands voor wie ze zijn gekomen, zeker als dat een van men beste vrienden betreft, die ik zelf op de guestlist heb geplaatst. En dan wist ik meteen ook wat Mr. Ardenois van men optreden zou gevonden hebben.
Ik babbel echt genoeg tussen nummers door, tijd genoeg om laatkomers een plekje te wijzen..
Nadat we voor de tweede maal de honderddertig treden beklommen hadden – de hoogst gelegen concertzaal in Vlaanderen bij ons weten – vlijden we ons neer op één van de stoeltjes. Joshua en Amber, die occasioneel de semi-akoestische gitaar ter hand nam, werden verder nog bijgestaan door een celliste en een violist, die zijn instrument soms inwisselde voor een akoestische gitaar.
De cello is ongetwijfeld één van de sterke punten van Lightning Dust. Het warme geluid van dat instrument heette je voortdurend welkom. Listened On luisterde aardig weg met eenvoudige pianoakkoorden en Ambers meeslepende zang, die nagenoeg centraal staat in elk nummer. Haar manier van zingen was niet anders dan bij Black Mountain. De begeleidende muziek was daarentegen eerder te klasseren in het Duysterlaatje.
De samenzang in pakweg Antonia J en History was simpelweg mooi, en o zo breekbaar. Van de begeleidende drumtrack in I Knew waren we echter niet zo wild: zelfs wij zouden deze maat kunnen slaan. Ook hun nieuwe nummer Never Again sloeg niet echt aan omdat het te zwaar lonkte naar Kate Bush.
Het was echter genieten geblazen als de instrumenten laagje na laagje werden opgebouwd om uiteindelijk samen te vloeien zoals dat het geval was in Never Seen.
Het aanwezige publiek kon het optreden duidelijk erg smaken. De band bedankte hiervoor met twee bisnummers en besloot met Castles And Caves hun korte tournee. Het beste werd dus voor het einde bewaard: eenvoudige akkoorden op de piano begeleidden Amber naar een vol geluid, geruggensteund door de hele band, om weer alleen te eindigen in haar kerker of kasteel. Droevig, breekbaar en net daarom zo mooi.
— 15 September 2011
– David Ardenois
Advertisements